Na Giewont

Komentarze 7
2008-12-21
Wędrówkę zaczynamy od dolnej stacji kolejki na Kasprowy Wierch. Szlak na Giewont znakowany jest na niebiesko i odchodzi w prawo wygodną drogą wyłożoną brukiem. Trasa wznosi się równomiernie i niezbyt uciążliwie. Po około 10 minutach w prawo odchodzi droga do klasztoru ''Na Górce'', natomiast po lewej stronie mijamy klasztor sióstr Albertynek. Przy klasztorze rozwidlenie szlaków. Celem ominięcia schroniska na Kalatówkach trzeba wybrać szlak odbijający nieco w lewo. Chcąc dojść do schroniska należy iść dalej drogą wznoszącą się teraz nieco stromiej pod górę. Tuż przed hotelem z prawej strony dochodzi znakowana na czarno ścieżka nad reglami. Z polany Kalatówki otwiera się widok na dolinę Bystrej. Idąc dalej schodzimy nieco w dół i wchodzimy w las, przez który prowadzi szeroki chodnik. Po ok. 35 minutach dochodzimy do Hali Kondratowej, gdzie położone jest niewielkie schronisko. Tu robimy odpoczynek. Później szlak prowadzi początkowo łagodnie pod górę jednak po pewnym czasie podejście staje się coraz bardziej strome. Droga cały czas wiedzie zakosami i po ok. godzinie dochodzimy od Przełęczy Kondrackiej (1725 m n.p.m.). Stąd na szczyt prowadzi szlak niebieski. Szlak na Giewont wiedzie dalej grzbietem i po kilku minutach docieramy do Wyżnej Przełęczy Kondrackiej. Tu jednak musimy odczekać swoje w kolejce by wspiąć się na sam szczyt. Po ponad godzinnym czekaniu w końcu łapiemy za łańcuchy i wędrujemy na sam szczyt. Ze szczytu otwiera się wspaniałą panorama Zakopanego i całego Podhala. Od strony północnej szczyt kończy się nagle imponującą ścianą liczącą 600m. Zejście po łańcuchach po drugiej stronie masywu. I powrotem tym samym szlakiem do Kuźnic. Pokonanie całej trasy zajmuje nam coś ponad 7 godzin, w tym godzinne czekanie na wyjście na szczyt, pół godziny do kasy. Ale warto jest poczekać, szczególnie dla tych widoków które można ujrzeć z samego szczytu. I choć było pięknie i wspaniale to jednak nic nie zastąpi mi Bieszczad. Bieszczady z porównaniu z Tatrami są bardziej dzikie. Idąc szlakiem na Giewont mijamy wielu „biznesmenów” którzy wędrując załatwiają jeszcze miliony spraw, nikt nam „cześć” nie powiedział. A Bieszczady hmmm tu jest jakoś inaczej każdy się do ciebie uśmiechnie, pozdrowi cię. Żeby wejść na Tarnicę nie czekam w kolejce, wysłuchując przy tym kto ile zarobił. Dlatego ja uznaję wyższość Bieszczadów nad Tatrami, ale jest to tylko moje skromne zdanie z którym nie musicie się zgadzać.

Komentarze

Zostaw swój komentarz

Midorihato
23 grudzień 2008 16:37
A to już wiem dlaczego mnie tak kusiło jak ostatnio na szczycie spotkałem fajną (na)turystkę, hahahhaha!
Teresa Nowak
23 grudzień 2008 15:46
Zgadzam się, że na Giewont zakonnice bardzo często się wspinają. Też spotkałam ale tyko dwie, które radziły zostawić wszystkie grzechy na szczycie :-)
Anna Piernikarczyk
23 grudzień 2008 12:27
Hehe, ja kiedyś wchodziłam na Kasprowy w towarzystwie (przypadkowym) około 10 zakonnic 🙂 Widać mają imprezy integracyjne co kilka lat 😉
Midorihato
23 grudzień 2008 11:46
Zakonnice na Giewoncie to dość częsty widok ale 10 na raz to nigdy nie widziałem! Widać miały jakąś imprezę integracyjną :-)
Katarzyna Jamrozik
22 grudzień 2008 20:35
Ja wchodząc na Giewont także wspominam wspaniałe widoki ale też bardzo optymistyczny i wesoły był widok około dziesięciu zakonnic w sytannach, którym wejście na szczyt wychodziło lepiej niż co poniektórym.
Teresa Nowak
22 grudzień 2008 15:11
Pod względem tłumów wiadomo, że Tatry są bardziej oblegane niż Bieszczady. Muszę się jednak pochwalić, że raz ( a wychodziłam na Giewont trzykrotnie ) byłam na szczycie tylko z moją koleżanką. Cały Giewont należał do nas i muszę przyznać, że to wspaniałe uczucie. Fakt, że pora była późnawa i większość turystów schodziła ze szlaków a my miałyśmy zaplanowany nocleg w schronisku na Hali Kondratowej więc mogłyśmy sobie pozwolić na wędrówkę o takiej porze.
Ola Dzitkowska
22 grudzień 2008 12:48
Widać , że na Giewoncie już są takie same tłumy jak na Krupówkach 🙂
Znajdziesz nas na:
PolskieSzlaki.pl - polskie atrakcje - popularny portal turystyczny tworzony od 2005 roku przez aktywną rodzinkę złożoną dziś z mamy, taty i trzech córek. Sercem Polskich Szlaków jest blog z ciekawymi wpisami i fotorelacjami z wypraw oraz opisy atrakcji turystycznych w Polsce z pięknymi zdjęciami i informacjami praktycznymi. W sezonie notujemy 50 tys. Użytkowników na dzień, poza sezonem około 10 tys. Na profilu facebookowym mamy ponad 40 000 polubień, a na Instagramie 3 200 Obserwujących.
Copyright 2005-2021