Lwia Góra i Starościńskie Skały

Komentarze 8
2018-08-17

Dzień zapowiada się cudowny, jest pięknie, a w Rudawach Janowickich nawet nieco chłodno. Najpierw chcemy wyruszyć żółtym szlakiem, ale wioseczka, w którym on się zaczyna robi na nas złe wrażenie. Przemieszczamy się na Przełęcz Karpnicką i tam na płatnym niestety parkingu zostawiamy samochód. Potem ruszamy spokojnie w stronę Lwiej Góry.



Odkryłyśmy ją z koleżanką wspólnie w maju - piękne miejsce do odpoczynku na słoneczku, spacerowania i wspinania na Starościńskich Skałach. W domu sprawdziłam topo - przewodnik wspinaczkowy - i odkryłam w nim masę łatwych dróg w tym rejonie. Podkręcona wyciągnęłam M. (ze złamanym palcem), żebyśmy się tam przeszli i zrobili po jednej łatwej drodze. W końcu palec już prawie zrośnięty, będzie na niego uważał. Zgodził się, jak mi się wydawało z pewnym ociąganiem. Na miejscu zobaczyłam tylko jego wielkie oczy pełne zachwytu. Nie żałował ani przez moment, że się zgodził na tę wycieczkę.

Na Lwiej Górze czekało na nas słońce, widoczki i mnóstwo owadów, pszczółek, bączków i motylków. No po prostu sielanka 🙂. Po dłuższej nasiadówce poszliśmy się powspinać. Ale co się okazało - że wszystkie łatwe drogi są nieobite, czyli wspinamy się na własnej asekuracji, co się odbywa przez wkładanie w ryski i naturalne otwory skalne friendów i kości. A my nic z tego szpeju nie mieliśmy, bo nie chciało nam się dźwigać. Normalnie prawie jak w Tatrach, w Rudawach też jest granit i takoż obite są tylko trudniejsze drogi. Udało się jednak wybrać dróżkę o nazwie Trójkąt i trudności V+, jak się okazało w trakcie dróżka była tarciowa, połoga i bez chwytów, co może być fajne dla kogoś, kto to lubi, lub problematyczne dla kogoś, kto za tym nie przepada 🙂. Nie skusiłam się więc na nią, koniecznie chciałam spróbować czegoś łatwiejszego.



M. zrobił zatem wędkę z drzewa na jednej ze skałek, niezbyt uczęszczanych, bo całej w śliskich jak nie wiem porostach. Konkretnie, to na tej, na której kiedyś siedział sobie posągowy lew, a nad nim znajdował się napis (dziś już resztki) "Mariannenfels".

Start mojej drogi na oko za V, góra za III. Co oznacza, że start był trudny i siłowy (jak na moje możliwości rzecz jasna), a góra łatwa jak spacer po osiedlu w niedzielne popołudnie. Próbowałam chyba z 10 razy, aż w końcu się udało pokonać te dolne trudności. Dogramoliłam się na zarośniętą trawa półkę i nagle pod moimi nogami coś mignęło. Patrzę, a tam żmija na pół metra długa. Serce miałam w gardle w jednym momencie. Zwierzak na szczęście zniknął gdzieś w trawie. Na drżących nogach poszłam wyżej, by pod stanowiskiem starać się odkręcić linę. Na skutek kilku nieporozumień z asekurującym przeszłam w bezpieczniejszy teren i rozwiązałam się, czego robić absolutnie nie wolno. Po stworzeniu bezpośredniego zagrożenia życia (mojego) na żywca zeszłam bokiem na dół. Ale była awantura, uuu... Skończyło się płaczem i wielkim fochem 😉. Potem żadne z nas nie miało już ochoty na jakikolwiek wspin. Odpoczęliśmy, zjedliśmy coś tam i ruszyliśmy dalej.



Zaprowadziłam M. na skałę o nazwie Piec, z punktem widokowym, z którego zbyt wiele nie widać, poza lufą w dole, mimo wszystko zawsze to jakieś urozmaicenie. Kolejnym punktem programu był Skalny Most (rewelacja, długie, 30-metrowe drogi, oczywiście część na własnej), o którym pisałam na portlau w maju, a potem Skała Krowiarka, niższa, ale bajkowa: proste płyty bez chwytów, smukłe granitowe filary i zacięcia. Po prostu woow 🙂.

Mariannenfels
Mariannenfels

Droga powrotna dłużyła się niemiłosiernie. W maju podczas wędrówki tym samym szlakiem z koleżanką z kolei przeleciała bardzo szybko. Tym razem spotkaliśmy jeszcze kilkoro rowerzystów i chwilę sobie z nimi poopowiadaliśmy o rowerkach.

Dzień bardzo intensywny i emocjonalny, który na pewno długo zapamiętam. I jestem absolutnie pewna, że jeszcze nie raz wrócę w ten rejon eksplorować kolejne skałki, tym razem lepiej przygotowana sprzętowo.

Widok ze szczytu
Widok ze szczytu

Komentarze

Zostaw swój komentarz

Sławko
19 wrzesień 2018 12:59

Świetna wycieczka i krajobrazy. Osobiście planuję wybrać się na Szczeliniec Wielki

Maciej A
11 wrzesień 2018 23:55

Pięknie wizualnie i emocjonalnie,

znów zazdraszczam

tomtur
11 wrzesień 2018 23:01

Bardzo ładnie. I wielce zachęcające dla mieszczucha, który w ciągu roku to tylko wysokie wieżowce ogląda. A pod wysokimi wieżowcami albo długie sznury aut wszelakich albo te wszelakie 4-kołowce suną jeden za drugim smród smogowy za sobą pozostawiając.

Anna Piernikarczyk
11 wrzesień 2018 11:19

Ale tam pięknie, mimo wspinaczki udało sie pofocić, super 🙂

EmiZtg
10 wrzesień 2018 19:09

[cytuj autor='marian']Super.Tam też pragnę kiedyś wybrać się.Z przełęczy Karpnickiej  tylko poszliśmy na Krzyżną Góre i Sokolik.[/cytuj]

Tam też jest bardzo fajnie. Na Krzyżnej Górze byłam w maju, udało się bez innych turystów, miałyśmy wierzchołek dla siebie, nie licząc wspinaczy zjeżdżających z krzyża.

Joanna
10 wrzesień 2018 09:29

Fajnie poczytać i pooglądać, bo dla mnie wspinaczka to kompletna abstrakcja.

Anja
10 wrzesień 2018 09:25

Super, muszę koniecznie siostrze polecić - tyle fajnych miejsc ma w okolicy.

marian
09 wrzesień 2018 20:09

Super.Tam też pragnę kiedyś wybrać się.Z przełęczy Karpnickiej  tylko poszliśmy na Krzyżną Góre i Sokolik.

Wycieczka na mapie

Zwiedzone atrakcje

Znajdziesz nas na:
PolskieSzlaki.pl - polskie atrakcje - popularny portal turystyczny tworzony od 2005 roku przez aktywną rodzinkę złożoną dziś z mamy, taty i trzech córek. Sercem Polskich Szlaków jest blog z ciekawymi wpisami i fotorelacjami z wypraw oraz opisy atrakcji turystycznych w Polsce z pięknymi zdjęciami i informacjami praktycznymi. W sezonie notujemy 50 tys. Użytkowników na dzień, poza sezonem około 10 tys. Na profilu facebookowym mamy ponad 40 000 polubień, a na Instagramie 3 200 Obserwujących.
Copyright 2005-2021